B9aren nabean bizitzera nola iritsi ginen oso istorio desberdinak daramatzagu. Baina funtsezko bizipena partekatzen genuen: beltza izateagatik, jabeek eta estatuak ez ziguten pisu bat alokatu edo lan-kontratu bat eman nahi. Beste era batera esanda: arrazakeria instituzionalak nahi gaituen lekuan jarri gaitu, lanik gogorrena eginez lan-eskubiderik gabe eta estatu honek sortzen duen ondasun oinarrizkoena, etxebizitza, eskuratu gabe. Arrazakeria instituzionalaren hainbat adierazpen daude etxebizitzaren eremuan. Gerta daiteke etxejabeak zure azentua telefonotik entzuten duenean, zure aurpegia ikusten duenean edo non jaio zaren dakienean, etxebizitza erabilgarri egoteari uztea. Edo, bat-batean, eskatzea ordaindu ezin dituzun gordailu zentzugabeak. Edo lan-kontratu izan ahal ez duzun lan kontratua eskatzea, paperik ez duzulako. Arrazakeria instituzionalak modu agerikoan eta ezkutuan jarduten duen modu asko dauden arren, ondorioa sinplea da. Beltza bazara, ez duzu etxebizitzarako sarbiderik, zure bizitza mantentzeko eta eraikitzeko giza premiarik oinarrizkoena.
B9ko utzarazteak erakutsi du erakundeen arrazakeria, modurik bortitzenean, premiazkoenean eta nabarmenenean. Baina bizitzako eta gizarteko esparru guztiei eragiten die eta beti eragin die. Kataluniara iristen garen afrikarrok normalean bi aukera ditugu: Paperak baditugu, Lleidan lan egin dezakegu baldintza ankerretan fruta biltzen. Eta paperik ez baditugu, bakarrik baliozko materiala zaborretan biltzen lan dezakegu. Lan-baldintza hauetan, ez dugu eskubiderik. Gaixorik edo zaurituta bagaude, lanean jarraitu behar dugu. B9 taldeko guztiok lanbide duin batean aritu gara lehen, arrantzaleak, irakasleak, arotzak, iturginak, gidariak, artistak, futbol-jokalariak, eta zintzotasun osoz esaten dugu hori, poliziak. Hemen estatuak ez digu uzten gure trebetasunak aplikatzen, ez du nahi zeregin duin bat izatea, gizaki izatea. Lanik gogorrena egiten dugun posizio batean nahi gaitu, premiarik oinarrizkoenetara iritsi gabe. Era berean, informaziorik gabe, kriminalizatuta eta mugimendu politikoetatik deskonektatuta nahi gaitu, zapalkuntza horren aurka borrokatzen ez uzteko. Estatuko gizarte-zerbitzuek ez dute informaziorik ematen. Ez digute azaltzen zer egin behar dugun erregularizatzeko eta zer eskubide ditugun. Erregularizatzen badakigu ere, denbora galtzen dugu urte askotarako borroka burokratikoetan, eta askotan azkenean ez du funtzionatzen. Bizileku finkorik gabe erroldatzen saiatzen bagara, egiaztatzera etorriko direla esaten digute, eta ez dira inoiz etortzen. Batzuetan gure errolda ezabatzen dute informatu gabe. Eta azkenean azaldu nahi digute geuk egin dugula akatsa, erruduntzat jo nahi gaituzte.
Baina guk argi daukagu nor den erruduna. Arrazakeria instituzionala ez da sistemaren falta edo kudeatzeko beste arazo bat. Zapalkuntza eta desberdintasuna justifikatzeko eta eraikitzeko arrazismoa behar duen estatu eta gizarte baten oinarria da. Modu kontziente eta arrazionalean diseinatuta dago ordena kolonial eta inperialistari eusteko. Estatuak gizakitzat hartzen dena eta ez duena sailkatzeko duen modua da.
Sistema honen aurka borrokatzeko eta geure burua defendatzeko, elkar babestu behar dugu. Komunitate antolatu guztiei eskatzen diegu erantzukizuna har dezatela laguntza emateko, gure oinarrizko beharrak asetzeko. B9 baino haratago dauden pertsona asko borrokakide izan daitezke, baina ez dira, premiazko prekarietateari aurre egin behar baitiote. Elkarrekin borrokatu ahal izateko, sareak garatu behar ditugu, guztiek oinarrizko premiak beteta dituztela ziurtatzeko. Hori lehen urratsa da isilik egon nahi gaituen eta zapalkuntzarekin gure esperientziak adierazteko gai ez den sistema arrazistaren aurka defendatzeko.