We hadden allemaal veel verschillende levensverhalen achter de rug voordat we in het B9-pakhuis terechtkwamen. We deelden echter allemaal dezelfde ervaring wanneer we om de meest fundamentele basisrechten voor het leven vroegen; omdat we zwart zijn, wilden noch verhuurders, noch de staat ons een appartement verhuren of ons een arbeidscontract geven. Met andere woorden, institutioneel racisme heeft ons in een positie gedwongen waarin het van ons kan profiteren en ons kan dwingen het zwaarste werk te doen, terwijl het ons tegelijkertijd arbeidsrechten onthoudt en toegang ontzegt tot het meest fundamentele goed dat de staat produceert: huisvesting.
Institutioneel racisme komt op veel verschillende manieren tot uiting op de woonmarkt. Als een verhuurder bijvoorbeeld merkt dat je een ander accent hebt, ziet dat je een zwarte persoon bent of ontdekt waar je geboren bent, is de woning plotseling al gereserveerd. Anders zullen ze je absurd hoge borgsommen opleggen die je niet kunt betalen, of een arbeidscontract eisen dat je niet kunt krijgen omdat je niet over de juiste documenten beschikt. Hoewel institutioneel racisme op vele manieren werkt, zowel openlijk als verdekt, is de conclusie eenvoudig: als je zwart bent, wordt je de toegang tot huisvesting ontzegd, de meest fundamentele menselijke behoefte om een waardig leven te leiden en op te bouwen.
De ontruiming van het B9-pand heeft institutioneel racisme op de meest gewelddadige, urgente en flagrante manier blootgelegd. Maar racisme tast alle aspecten van het leven en de samenleving aan, en heeft dat altijd gedaan. Voor een Afrikaan zijn er bij aankomst in Catalonië doorgaans twee opties. Als je legale papieren hebt, kun je in de velden van Lleida fruit plukken onder onmenselijke omstandigheden. Als je geen papieren hebt, is het enige legale werk dat je kunt doen het verzamelen van kostbaarheden uit het afval. Onder dergelijke arbeidsomstandigheden heb je geen rechten. Zelfs als je ziek of gewond bent, heb je geen andere keuze dan te blijven werken. Iedereen in B9 heeft vroeger een fatsoenlijke baan gehad; we waren vissers, leraren, timmerlieden, loodgieters, chauffeurs, kunstenaars en voetballers, en om eerlijk te zijn, sommigen waren politieagenten. Hier wil de staat niet dat we onze vaardigheden gebruiken; hij wil niet dat we waardig werk hebben en als mensen leven. Hij wil ons in een positie brengen waarin we het zwaarste werk doen zonder toegang te hebben tot zelfs de meest essentiële basisbehoeften.
Ze houden ons ook desinformeerd, criminaliseren ons en sluiten ons uit van politieke bewegingen, zodat we niet tegen deze onderdrukking kunnen vechten. De sociale dienst geeft ons niet de informatie die we nodig hebben om het immigratieproces te doorlopen. Ze leggen niet uit wat je moet doen om je status te legaliseren of welke rechten je hebt. Zelfs als je weet hoe je je status kunt regulariseren, houden ze je jarenlang tegen met bureaucratische procedures, die je vaak nergens brengen. Terwijl je probeert je empadronamiento* te verkrijgen, blijven ze je vertellen dat er iemand zal worden gestuurd om de registratie te bevestigen, maar er komt nooit iemand. Zelfs als je erin slaagt om het te verkrijgen, verwijderen ze soms gewoon je adresregistratie zonder je daarvan op de hoogte te stellen of uit te leggen waarom ze dat hebben gedaan. Meestal is het excuus dat je een fout hebt gemaakt tijdens het proces, waarbij ze je de schuld geven dat je dingen verkeerd hebt gedaan.
Maar we weten wie hiervoor verantwoordelijk is. Institutioneel racisme is geen defect in het systeem of gewoon weer een probleem dat moet worden aangepakt: het is het fundament van een staat en een samenleving die racisme nodig hebben om onderdrukking en ongelijkheid te rechtvaardigen en te creëren. Het is bewust en opzettelijk bedoeld om de koloniale en imperialistische orde in stand te houden. Het is de manier waarop de staat bepaalt wie als mens wordt beschouwd, en wie niet.
Om ons tegen dit systeem te verzetten en ons te verdedigen, moeten we elkaar ondersteunen. We vragen alle georganiseerde groepen om ons te helpen bij het voorzien in onze basisbehoeften. Er zijn veel mensen buiten de B9 die onze kameraden in de strijd zouden kunnen zijn, maar dat niet zijn vanwege de moeilijke situatie waarin ze zich bevinden. Om samen te vechten, moeten we netwerken ontwikkelen om ervoor te zorgen dat aan ieders meest elementaire behoeften wordt voldaan. Dit is een eerste stap in onze verdediging tegen het racistische systeem dat ons het zwijgen wil opleggen en ons wil verhinderen onze ervaringen van onderdrukking te uiten.
*In Spanje is het empadronamiento een document dat in wezen een adresregistratie is. Het is vaak vereist voor juridische procedures, waaronder die voor het verkrijgen van de meeste andere vormen van documentatie.